Blog: Laserpistool

‘De jongeman schreeuwt alles bij elkaar. Hij staat bij de woningstichting en de medewerkers zijn bang dat hij hen zal aanvallen.’ We krijgen een melding over een verwarde jongeman die stampij staat te maken bij de woningstichting. We rijden direct die kant op.
Wanneer we er zijn, komt net uit het pand van de woningstichting een jongeman naar buiten lopen. Met verwilderde ogen komt hij op ons af. Hij zegt dat hij blij is dat we er zijn. Ik vraag hem wat er aan de hand is.
Hij stelt zich voor als Mark en vertelt dat hij het zat is dat de woningstichting niets aan zijn probleem doet.
Diverse keren heeft hij aangegeven dat zijn huis vol met zenders zit. Hij wil graag een andere woning hebben, omdat hij er niet rustig kan wonen.
Op de vraag of zijn woning niet goed bevalt, vertelt Mark dat hij het juist een heel fijne woning vindt, maar dan wel graag zonder zenders. In onze systemen zie ik dat Mark een stoornis heeft. Van strafbare feiten tegen de medewerkers van de woningstichting is geen sprake, ook niet in het verleden.
Ik heb een idee. Ik vraag of we eens in zijn woning mogen rondkijken en of hij misschien kan aanwijzen waar de zenders zitten, zodat ik ze kan vernietigen met een speciale laser. Mark kijkt me verrukt aan en is gelijk helemaal blij. Ik zie mijn collega Jan met grote ogen naar me kijken en ik maak een gebaar dat hij even niets moet zeggen.
Mark stapt achter in onze bus en we rijden eerst langs het politiebureau. Jan blijft met Mark in de bus zitten.
Als ik even later met de koffer met een laserpistool (dat bedoeld is voor snelheidsmetingen) weer instap, kan Jan zijn lachen haast niet inhouden.
Met een ernstig gezicht houd ik de koffer omhoog en ik zeg gewichtig tegen Mark dat we een nieuw wapen tegen zenders hebben. Met een stalen gezicht fluister ik tegen Jan dat hij vooral zijn mond moet houden en het ‘spel’ mee moet spelen.
In het huis van Mark tover ik ons nieuwe, futuristisch uitziende, laserpistool tevoorschijn en zet hem aan. Mark weet duidelijk niet wat een laserpistool is en kijkt er blij naar.
Het laserpistool maakt tijdens het instellen van afstand en tijdens het meten heel veel bijzondere geluidjes, wat het geheel nog indrukwekkender maakt voor Mark.
Driftig wijst hij de plaatsen aan waar volgens hem zenders zitten. Door middel van de piepjes richt ik de laser op de plek waar de zender zou zitten en ‘vernietig’ ik deze.
Als we klaar zijn loop ik het hele huis nog eens na en ‘ontdek’ zelf ook nog twee zenders. Jan probeert al die tijd om zijn lach in te houden, wat hem af en toe een boze blik van mij oplevert. Als ik klaar ben, is Mark zichtbaar opgelucht en bedankt ons hartelijk.
Bij het wegrijden zegt Jan lachend tegen me dat ik mijn roeping als acteur ben misgelopen. Tja, soms moet je creatief zijn.
De woningstichting heeft hierna in ieder geval geen last meer gehad van Mark.

16 december 2016 – Piet Kats