Blog: Haar bloedeigen vader

‘Wat doet het met je als je een vader hebt die dit soort dingen met je doet en hiervoor door de politie thuis wordt opgehaald?
Het idee dat je eigen vader met hele andere ogen naar je gekeken heeft en deze gevoelens ook nog eens met wildvreemden, gelijkgestemden, heeft gedeeld.’
Op de foto’s zie ik een heel jong meisje met een paardenstaartje breeduit lachen, terwijl ze haar shirt een klein beetje omhoog trekt, waardoor een stukje van haar buik te zien is.
Een bezorgde burger meldde dat hij in een online album een aantal vreemde foto’s had gezien. Ik zoek al even op de website naar het fotoalbum waar de foto’s van het meisje in zouden staan. Het is een voor ons bekende website, we krijgen er vaker meldingen over.
Het meisje staat in een ‘volwassen’ slaapkamer en gezien de omgeving en spullen op de foto, heb ik het idee dat het een Nederlandse foto is. Mijn alarmbellen gaan rinkelen, maar ik besef me tegelijkertijd ook dat dit een zware kluif wordt.
De foto’s zijn, zeker gezien de website waar ze op staan, zorgelijk en vreemd,  maar volgens Nederlandse wetgeving niet strafbaar.
Het is geen kinderporno en dus loop ik gelijk tegen een dilemma aan: zonder strafbaar feit kan ik niet zomaar onderzoek gaan doen naar de persoon die ze geplaatst heeft. Hoe graag ik dat ook nu zou willen.
Dat is voor veel mensen in eerste instantie onbegrijpelijk, maar er is duidelijk omschreven wat er wel en wat niet onder kinderporno wordt verstaan. Die regels zijn ook wel nodig. Wat is het verschil tussen die foto van dat ene kind in bad en die foto van dat andere kind dat naakt voor de camera staat? Dat zijn soms hele lastige vragen.
Is die ene foto of dat ene filmpje nou strafbaar of niet en zo ja, waarom? We willen geen slachtoffer missen, geen verdachte overslaan, maar ook zeker niet mensen onterecht als verdachte aanmerken.
Ik scroll verder. Onder de foto’s kunnen mensen opmerkingen plaatsen en ik schrik als ik ze lees. Het zijn opmerkingen van mannen die overduidelijk een seksuele voorkeur en voorliefde hebben voor kinderen en daar op deze plek absoluut geen geheim van maken.
Ik lees de meest zieke teksten wat ze met dit meisje zouden willen doen. Ongelofelijk. Ik blijf dit soort gedachtes moeilijk verteerbaar vinden en soms zelfs lastiger dan de foto’s en filmpjes zelf.
Misschien omdat het je een glimp geeft van de afwijkende gedachtes van iemand die zich seksueel aangetrokken voelt tot kinderen.
Ondertussen rijst bij mij de vraag: Waar komen deze foto’s vandaan? Wie heeft ze geplaatst? Heeft de fotograaf in kwestie ze zelf geplaatst en heeft hij dus ‘toegang’ tot dit kind?
Ik denk aan de moeder van dit meisje en stel me voor wat zij er van zou vinden dat uitgerekend degene aan wie zij haar dierbare kind toevertrouwt, haar hieraan blootstelt.
Of zijn het wellicht ‘grappige’ foto’s die ergens van een wildvreemde Facebook-pagina zijn geplukt en door de gebruiker van deze website hier in zijn album geplaatst?
Je moet er als ouder niet aan denken, maar helaas zien we dat bijna dagelijks. Foto’s afkomstig van internetsites van kinderdagverblijven, scholen, zwembaden, sportclubs. Je kunt het zo gek niet bedenken.
Kennelijk wordt het nauwkeurig in de gaten gehouden door mensen waar je je kind nog geen seconde mee alleen zou willen laten.
Enkele dagen later zie ik dat er opnieuw foto’s zijn geplaatst in het album. Op de nieuwe foto’s is hetzelfde meisje te zien. Weer in de slaapkamer. Dit keer gaat het shirt hoger omhoog en wordt ze ook van achteren gefotografeerd. Nog steeds met kleding aan, maar wel voorover gebukt. Het meisje lijkt er plezier in te hebben, maar ik besef me dat dit kind wel degelijk gevaar loopt. Ik vrees dat de opmerkingen onder de foto’s de man er misschien toe zullen aanzetten om steeds gewaagdere foto’s te maken met wellicht daadwerkelijk fysiek misbruik tot gevolg.
Naast de foto’s in de slaapkamer zijn er nu nog meer foto’s te zien van het kind. Het lijken gewone familiekiekjes, gemaakt in een woonkamer, terwijl ze voor een deur staat of op de bank zit.
Als ik op een van de foto’s inzoom zie ik dat de fotograaf gedeeltelijk te zien is in de reflectie van het glas naast de deur. De reflectie is te vaag om er daadwerkelijk iemand in te herkennen. Helaas. Toch blijf ik kijken naar deze schim. ‘Viezerik’ denk ik
Ik speur verder en tref uiteindelijk tussen alle opmerkingen van de plaatser van de foto’s een e-mailadres aan. Hij vraagt of er mensen zijn die foto’s van kinderen willen delen en geeft daarbij zijn eigen e-mailadres op. ‘Sukkel’, denk ik nu.
We starten een onderzoek. De aard van de foto’s verandert steeds meer en we vrezen voor de veiligheid van het kind.
Nog steeds met allerlei scenario’s rekening houdend, krijg ik wel steeds meer het vermoeden dat deze foto’s gemaakt worden door de persoon die ze ook plaatst.
Het valt op dat er elke keer een paar dagen tussen het plaatsen van nieuwe foto’s zit. Ik vraag me af wie deze man is. Is het een vader met een papadag? Een oppas? Een opa? Een buurman? Een grote broer?
Ik bevraag het e-mailadres bij de provider en krijg enkele dagen later antwoord. Met deze gegevens ga ik aan de slag. Ik zoek op internet met allerlei combinaties die ik uit de summiere informatie van de provider uitprobeer.
Op een gegeven moment tref ik op een site een stukje tekst aan van een vrouw. Dit lijkt de vrouw te kunnen zijn van onze verdachte.
De vrouw stelt zich op deze pagina voor met voor- en achternaam en schrijft dat ze moeder is van een zoon en een dochter.
Ik scroll verder naar beneden en geloof mijn ogen niet. Naast haar vrolijke stukje tekst is een foto geplaatst van haar kinderen.
Ik herken het meisje meteen en zie dat ze op precies dezelfde bank zit in precies dezelfde woonkamer als op de foto’s op de andere website.
Verder onderzoek bevestigt mijn vermoeden. Ik vind een naam en adres en kan dus ook zien wie er allemaal op dit adres staan ingeschreven.
Ik neem direct contact op met het Kinderpornoteam in de politieregio waar de verdachte staat ingeschreven en ik beschrijf de zaak.
Ik draag alle gegevens aan hen over en binnen no time staan ze bij de verdachte op de stoep. Alles blijkt te kloppen en het meisje wordt aangetroffen.
Later hoor ik van de collega’s dat de fotograaf inderdaad de verdachte is én haar bloedeigen vader. Het lijkt erop dat er (nog) geen daadwerkelijk misbruik heeft plaatsgevonden en dat de schade in deze zaak godzijdank beperkt is gebleven.
Alhoewel beperkt. Wat doet het met je als je een vader hebt die dit soort dingen met je doet en hiervoor door de politie thuis wordt opgehaald? Het idee dat je eigen vader met hele andere ogen naar je gekeken heeft en deze gevoelens ook nog eens met wildvreemden – gelijkgestemden – heeft gedeeld. Ik vraag me af of ze dat wel weet.
Ik ben in ieder geval blij dat we door een willekeurige melding van een oplettende burger en snel ingrijpen dit meisje hebben kunnen behoeden van wat er misschien nog allemaal had kunnen gebeuren.
Dan had ik wellicht hele andere filmpjes en foto’s van haar gezien. Zonder glimlach. En zonder twijfel heel erg strafbaar.
Gelukkig hoeft ze dát nooit te weten te komen.
08 december 2016 – Lesley Lindner